Οι τίτλοι του πρωταθλητή χειμώνα και της κανονικής διάρκειας, αν και άτυποι εκ των πραγμάτων, είναι εξ ορισμού επίσης σημαντικοί, ως αποτέλεσμα με λειτουργική, καθοριστική σημασία: είναι ονοματοδοσίες συσχετισμών, οι οποίες δεν είναι γενικές και αόριστες, επιβεβαιώνουν – και επιβεβαιώνονται από – ένα συμπέρασμα. Αυτό τους καθιστά περισσότερο «ταμπέλες», παρά τίτλους καθαυτούς, είναι αυτοί οι ίδιοι όμως, που, ως εύθραυστοι, μαζί με τις ισορροπίες τους, όπως συνηθίσαμε πια την τελευταία τριετία τουλάχιστον, επηρεάζονται καθοριστικά πια από τον εξής X factor παράγοντα, τον χρόνο. Όσο λιγότερος είναι – και γίνεται – για την ακρίβεια επίσης, τόσο περισσότερο κοστοβόρο το λάθος, γιατί ακόμη κι αν η απόσταση είναι μικρή, όπως τώρα, ό,τι γράψει δεν ξεγράφει κι ό,τι χαθεί δεν επιστρέφεται κι όχι μόνο αυτό, αλλά βρίσκεται και… χρεωμένο κατά τη διάρκεια της διαδρομής και φυσικά στο τέλος αυτής. Τίποτα δε χαρίζεται και για να κερδηθεί θα πρέπει ο καλύτερος να είναι ο πιο αποτελεσματικός, ίσως κι ο προσεκτικότερος. Εν ολίγοις, ό,τι είδαμε από τους τρεις διεκδικητές του πρωταθλήματος.
Ξεκίνημα από τη μεγάλη κερδισμένη αυτής της τελευταίας αγωνιστικής. Η ΑΕΚ πρωτοπόρος και πλέον μόνη, άνοιξε τα «δώρα» των Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ και κέρδισε 3-0 την Κηφισιά, διαγράφοντας την τριπλή ισοβαθμία της (μόλις) προηγούμενης Κυριακής. Όσο το Φάληρο προσδοκούσε και πριν ξεκινήσει να αγωνιά, μένοντας τελικά με την όρεξη, την αποδοκιμασία και το (ένα ακόμη) κρίμα, η Ένωση έφτιαξε οριακά από το μισάωρο το τελικό της σκορ και σφράγισε το πεντάμηνο (!) αήττητό της από το φθινόπωρο – με τη σύγκριση των δύο φάσεών της να είναι απόλυτα συμβολική: εκτός έδρας ήττα από τους «ερυθρόλευκους» (26/10, 2-0), δεύτερη διαδοχική σε ντέρμπι, ύστερα από την εντός με τον ΠΑΟΚ (19/10, 0-2), και ο εδραιωμένος προβληματισμός μετατράπηκε σταδιακά σε εντυπωσιασμό για την καλοκουρδισμένη μηχανή, που κλονίστηκε μεν από τον σκληρό αποκλεισμό από τον ΟΦΗ, όμως επέστρεψε εν μέσω της αναταραχής στις εργοστασιακές ρυθμίσεις της, έχοντας, μάλιστα, πια ξεκάθαρη τη μεγάλη πρόκληση της Ευρώπης. Γιόβιτς με πέναλτι (5’), Κοϊτά χάρη στον Πέτκοφ (15’) και Βάργκα (26’) τα γκολ της πρωτιάς για μια ΑΕΚ που δείχνει πιο έτοιμη και σίγουρη από ποτέ για να οδηγήσει την κούρσα – καθοριστική η πρώτη αγωνιστική, την οποία θα μάθουμε σύντομα.
Ευχάριστο βράδυ στη Φιλαδέλφεια, στα… κόκκινα στο Φάληρο, όπου είδαμε μια αναμέτρηση – μικρογραφία της σεζόν: αδυναμία παραγωγή ευκαιριών και στο σκοράρισμα, συνδυαστικά με τη (μη) αξιοποίηση του πρώτου μέρους να εμφανίζεται ξανά. Μία ακόμη ισοπαλία εντός έδρας, φιλοξενούμενη η ΑΕΛ Novibet, άλλοι δύο χαμένοι βαθμοί, και το τετράμηνο αήττητο από Οκτώβρη έως Φλεβάρη (από το ντέρμπι της Τούμπας δηλαδή με τον ΠΑΟΚ έως αυτό με τον Παναθηναϊκό) δε συνοδεύεται φυσικά από την ίδια ευφορία, όπως αυτό της ΑΕΚ. Συνολικά 35 (!) σουτ, τα περισσότερα εκ των οποίων στο δεύτερος μέρος, όταν η ομάδα απείλησε πραγματικά με τους Ταρέμι (57’), Ποντένσε (60’) και Κλέιτον (90’) να χάνουν πραγματικά μεγάλες ευκαιρίες, όπως και ο Ζέλσον (5’) στο πρώτο μέρος, στον οποίο αρνήθηκε το γκολ ο πολύ καλός Βενετικίδης, που αρνήθηκε να γίνει… Λοντίγκιν στη λόμπα του Πορτογάλου, όπως άλλωστε έκανε δις στον Μουζακίτη (62’, 77’), με τον Πορτογάλο να έχει και δοκάρι στο τέλος, μέχρι να έρθει ο Βραζιλιάνος στην τελευταία φάση του ματς για να… σκοτώσει την ελπίδα της λύτρωσης. Η διαφορά μικρή, όμως ο Ολυμπιακός δεν υπήρξε ικανός ουσιαστικά μέσα στη χρονιά να διαχειριστεί με σταθερότητα τον κακό εαυτό του και τώρα η λογική σκέψη λέει πως η αρτιότητα που απαιτεί το μίνι πρωτάθλημα θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Θα βοηθηθεί σημαντικά αν σκοράρει από το πρώτο μέρος, έστω και αν αυτό δε γίνεται από νωρίς.
Όπως και η ΑΕΚ, έτσι κι ο ίδιος προηγήθηκε από νωρίς στον Βόλο, ωστόσο, πιάστηκε εξ απίνης στο 95’, όταν και ο Ουρτάδο με όμορφη προσποίηση χάρισε στη Μαγνησία εκπρόσωπο στα play off 5-8 την τελευταία στιγμή, στέλνοντας παράλληλα το δώρο Νο.2 στον Μάρκο Νίκολιτς και κάνοντας από δω και στο εξής ακόμη πιο ενδιαφέρουσες τις δύο επερχόμενες αναμετρήσεις με τον πρωταθλητή. Το τελευταίο σφύριγμα επέφερε κι επίσημα γιορτή για τον εξ αρχής επικίνδυνο Βόλο, με τον σκόρερ του στο τέλος να είναι πρωταγωνιστής σε πολλές στιγμές ως διαρκής πηγή κινδύνου απέναντι στους Θεσσαλονικείς, οι οποίοι προηγήθηκαν με τον Γερεμέγεφ στο 13’, αλλά υπέστησαν την ψυχρολουσία με το καταδικαστικό λάθος του Ντεσπότοφ. Οι δικές τους στιγμές έμειναν αναξιοποίητες και καθοριστικό θα αποδειχθεί το αβαντάζ ισοβαθμίας με τον Ολυμπιακό…
Στην Τρίπολη ο Παναθηναϊκός συνεχίζει κι αυτός το αήττητο σερί που δημιούργησε στο ίδιο κλίμα με την ΑΕΚ, αλλά με διαφορετική τελείως αφετηρία: δηλαδή, δειλά - δειλά και δίχως… πρόθεση για να το κάνει, μα με την σαφή και ζωτική ανάγκη να ορθοποδήσει αφενός, σε σεζόν όμως που εξ αρχής γνώριζε πως δε θα είναι – ξανά – διεκδικητής τίτλου. Έτρεξε ουσιαστικά όλη τη σεζόν, πρόλαβε την τετράδα εγκαίρως στο… παρά ένα και καλείται να αποδείξει πως του ταιριάζει καλύτερα – τηρουμένων των αναλογιών και των συσχετισμών – ο ρόλος του ρυθμιστή· τον ίδιο ακριβώς που είχε κι ο «αιώνιος» προ τριετίας, όταν και η πρωταθληματική πορεία του «τριφυλλιού» ολοκληρώθηκε στο Φάληρο με το περίφημο γκολ του Ρέαμπτσιουκ. 
Δύο γεμάτους μήνες αήττητοι, μετά από εκείνο το επιβλητικά… βαρύ ως προς την ιστορικότητα και τη σημασία του 4-0 από τον Δικέφαλο της Αθήνας στα μέσα Γενάρη (18/01) κι έκτοτε με έξι νίκες και τέσσερις ισοπαλίες σε 10 αγώνες (επτά του 11ου χθεσινού συμπεριλαμβανομένου) στους οποίους είδαμε από διπλά σε clásico και Λιβαδειά, μέχρι βαθμούς χαμένους με Παναιτωλικό και Ατρόμητο, ο Παναθηναϊκός κάλλιστα και προς τιμήν του ισχυρίζεται πως επέστρεψε για να… δώσει το πρωτάθλημα αλλού! Τρίποντο διά της εσχάτης των ποινών με τους Ζαρουρί (31’) και Τεττέη (45’) να ευστοχούν, όπως και ο Ίνγκασον άθελά του με την… πλάτη (82’), ενώ είχε ήδη μέτωπο στην εστία (!), βλέποντας τον Λαφόν εκτός θέσης, έπεσε, αλλά μάζεψε την μπάλα από τα δίχτυα της ομάδας του. Η πρώτη αγωνιστική θα είναι καθοριστική και κάθε εβδομάδα θα επιβεβαιώνει την εύθραυστη ισορροπία, μέχρι αυτή να εδραιωθεί για φέτος οριστικά. Έξι ντέρμπι σ’ ένα μήνα, με τα λάθη να πληρώνονται και τον χρόνο να λιγοστεύει. Ο μοναδικός τίτλος που μετρά είναι του Μάη και πρέπει να κατακτηθεί επάξια. Και με προσοχή. Θα φανεί στο χειροκρότημα…
Νικόλας Κανελλόπουλος
